CHARiCE K. ChrN

เวลาเพิ่งบ่ายสอง  เสียงฟ้าร้องเบาๆที่ฟังแล้วไม่เบา  มองทะลุกระจกใสออกไป  พบภาพสีกึ่งซีเปีย แต่ฟ้าก็ยังสีฟ้า แม้มันจะเริ่มเข้มขึ้น ตามระดับเสียงคำรามที่บอกให้รู้ว่า  "เดี๋ยวจะตกละนะ"  อากาศแบบนี้แม้อยู่คนเดียวอาจทำให้รู้สึกเหงาไปบ้าง  แต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้นแหละ  สำหรับฉันแล้ว สภาพแวดล้อม หรือสถานะ ไม่เป็นปัญหาอยู่แล้ว เพราะฉันเรียนรู้ที่จะอยู่กับตัวเอง  และใช้ชีวิตให้มีความสุขจากประโยคที่คนชอบพูดว่า "จะทำอะไรก็รีบทำ  เวลาคนเรามีไม่เท่ากัน  จะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้"

 นั่นแหละ ฉันมีเรื่องที่อยากทำเยอะแยะไปหมด บางทีเยอะจนไม่รู้จะทำอะไรก่อน  ฉันยังอยากตัดกระดาษแผ่นเดียวให้เป็นบ้าน  ยังอยากวาดรูปจากแรงบรรดาลใจ (ที่ต้องรอให้มันมาก่อน ) ยังอยากเล่นกีต้าร์เป็น  ยังอยากดูแลพ่อแม่ พี่สาว  คุณยาย  ยังอยากนั่งเล่นในสนามหญ้าโล่งๆ  ยังอยากไปวาดรูปที่สวนสาธารณะ  และยังอยากทำอะไรอีกเยอะแยะที่พิมพ์ไม่หมด  แต่ฉันยังไม่เคยคิดอยากมีคนรู้ใจซักที

ไม่ใช่ไม่อยากมี  แต่รู้สึกว่าคงไม่มีใครเข้าใจฉัน  และยอมรับในโลกส่วนตัวของฉันได้  ฉันยังรักอิสระที่มีมานานนี้อยู่และรู้ว่าทุกคนก็รักมันเหมือนกัน  ฉันมีความสุขนะที่ได้ฟังเพลงรัก  แต่แค่รู้สึกว่ามันเพราะ  ไม่ได้พิเศษกับมันขนาดที่อยากจะมีใครซักคนขึ้นมาทันที  

บ้างครั้งฉันก็รู้สึกว่าความรักมันร้ายกาจเหมือนกัน  มันทำให้คนดีๆ คนปกติ  เสียสมดุลไปได้พักใหญ่  หรืออาจตลอดไป  ฉันยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น  แต่แค่เคยมีประสบการณ์เล็กๆน้อยๆ ที่ไม่รู้จะเรียกว่าความรัก หรือแค่รู้สึกดี แต่มันก็ทำให้เกิดอะไรบางอย่างกับฉันได้เหมือนกัน   ไว้จะเล่าให้ฟังอีกทีนะ ^^

เพราะอากาศแท้ๆ  พาให้ฉันนึกถึงเรื่องนู่นนี่เต็มไปหมด  ไม่ไหวจริงๆ  ถ้านอนอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นๆ และดูการ์ตูนรีบอร์น (เรื่องโปรด) คงจะดีนะ  ว่าแล้วก็ ..... Zzzzz  

Ps. ปกติเป็นคนฮา (ถึงฮ๊าาา ฮา ) แต่วันนี้รู้สึกหม่นๆพิกล  ดูหนังอาร์ตยังไงไม่รู้  อากาศก็อาร์ตมาก